Om meer jezelf te zijn, ofwel thuis te komen in jezelf, hoef je niets te veranderen. Het is paradoxaal om dit te zeggen als therapeut. Toch is dit waar ik voor sta: je mag leren stoppen met jezelf verbeteren. Dat is wat ik je leer.
Diepgaande verandering ontstaat pas wanneer je jezelf kan toestaan te zijn hoe je nu bent. Wanneer je gaat ervaren dat hoe meer jij jezelf toestaat te zijn – met al je schaduwkanten, eigenaardigheden en alle delen die in jou leven – er ruimte ontstaat voor je kern om zichtbaar te worden. De kern van wie jij werkelijk bent. Zonder dat je dit hoeft te forceren vanuit de illusie dat je niet goed genoeg bent.
Dit betekent niet dat persoonlijke groei en ontwikkeling niet waardevol zijn. Ze kunnen nog steeds een integraal onderdeel zijn van je leven, maar vanuit een ander perspectief. In plaats van je te laten leiden door een gevoel van tekortkoming, kan verandering ontstaan vanuit een plaats van zelfliefde en acceptatie.
Het vraagt een behoorlijke dosis moed om de eindeloze cyclus van streven naar een betere versie van jezelf te doorbreken. Om ook de minst fraaie kanten ruimte te geven, binnen een veilige setting. Dit roept soms angst, schaamte, schuld of verdriet op. Of misschien juist een lading boosheid die gehoord wil worden.
Het vraagt moed om te stoppen te zoeken naar externe bevestiging, vergelijking met anderen of eigen prestaties om jezelf beter te voelen. Al dit harde werken, al je maskers en zogenaamde nobele streven naar verbetering, houdt onbewust de illusie in stand dat je niet goed genoeg bent.
Het gaat dus in wezen erom te ontdekken dat je goed bent, juist mét alles wat jou maakt tot wie je bent.